tanımsız dünya 3

İnsanlar koşuyorlardı, Devrim'in üstüne doğru. Çok fazla insan vardı, gerçi bu şeylere insan demek çirkinlere bile haksızlık olurdu. Suratları uzun, kırmızı renkteydi saçları yoktu. 

Hassiktir, bunlar da neyin nesi?

Evet, bir tanesine dikkatlice bakınca derilerinin soyulmuş olduğunu anladı. Tiksintiyle yüzünü buruşturdu, koşanlar çok yaklaşmışlardı.

Kaç!!!

Arkasını dönüp koşmaya başladı, etrafına bakındı. Etrafta yanık siyah otlar vardı, saklanabileceği hiçbir yapı yoktu. Her yer yanmış, kül olmuştu. Burası geçen gece yanan Bakugi-2'ydi. Bacaklarında hissettiği acıyla inledi, sanki bacaklarını kesmişlerdi. Bacaklarına baktığında şortunun ve bacaklarının kanlar içinde olduğunu gördü, yer yer kemikleri görünüyordu çelimsiz bacaklarında. Korkuyla gözleri büyüdü, çabucak buradan gitmeliydi. Kafasını kaldırıp koştuğu yere baktığında uçurumu gördü. Kaçacağı yer yoktu. Bu zombimsi yaratıklara yem olmaktansa kayalıklı bir denize atlamayı tercih ederdi. Bacaklarının ağrısına aldırmayıp koşmaya devam etti ve uçurumdan atladı.

...

Ruhu bedenine geri dönünce derin bir nefes aldı ve çakralarından yayılan garip sıcaklığı hissetti. Gözlerini açtığında etraf karanlıktı, eliyle yattığı yeri yokladı, kendi yatağındaydı. Nefesini verdiğinde boğazındaki ağrıyı hissetti.

Ölüme az kalmış demek.
Trajikomik.

Komidinin üzerindeki lambayı yaktı, masasındaki bardağını alıp odasından çıktı. Susamıştı. Evde kimse yoktu, mutfağa giderken bir not buldu. Annesindendi.

Devrim, ben gidiyorum, burada kalmam nefretini arttıracak. Üzgünüm.
Annen.

"Siktir git amına koduğumun orospusu! Üzgünmüş!"dedi kağıdı buruştururken.

Zaten abisi de evi terketmişti, babasının öldüğünden bile haberi yoktu. Evde, babasının bahçeye gömdükleri çürümeye başlayan bedeniyle yalnızdı. Kötü hissediyordu. Babası akciğer kanseriydi, kan kusmuştu. Annesi daha fazla dayanamayıp ekmek bıçağıyla kocasının üstüne atlayıp onu defalarca bıçaklamıştı. Bunların hepsini Devrim görmüştü, annesinin üstüne atlamıştı ama annesi onun elinden kurtulup kocasını deşmeye devam etmişti. Üstelik Devrim'in de kolunu çizmişti, Devrim kalkıp engel olamamıştı.

"Alo, Çağla..."dedi düşüncelerinden sıyrılmaya çalışırken.

Çağla'yla konuşmak ona iyi gelecekti, eğer bu olanları Evren'e anlatırsa Evren Suna Teyze'yi polise şikayet ederdi. Ama Çağla korkaktı, böyle bir şeye cüret edemezdi. Sanırım.

"Ne oldu?" dedi Çağla, sesinden uyku akıyordu.

"Beni dinler misin? Moralim bozuk da."

"Yarın dinlerim. Git mastürbasyon falan yap, gecenin bu saatinde nasıl moralini bozdun?"

Mastürbasyon mu? Salak.

"Yarın olmaz.. Çağla,"dedi tereddütle. "Bak çok klasik geliyor ama ölmek istiyorum."

"İntihar mı edeceksin?"

"Bilmem, belki."dediğinde intihar etme olasılığını düşündü.

"Ya intihar edeceksen kesin çözümler bul, uyuyorum şimdi."

Devrim daha fazla saklayamadı.

"Annem babamı öldürdü! Çağla babam öldü!"diye bağırdı telefona. Elini saçlarına geçirdi ve gözlerinin yanmasına izin verdi.

"Ne?!"

"Evet, şimdi de kaçtı orospu. Babam arka bahçede, ölü. Toprağın altında.. Babam yok artık..."diye bağırdı, gözlerinden yaşlar akıyordu. Gözyaşlarını serbest bırakabildiğine bir anlığına şükretti, gözyaşları aktıkça daha da çoğalıyordu sanki.

"Ah... Devrim, ben.. Haluk amca.. Nasıl olur?!"derken Çağla da ağlamaya başladı. Çağla babasız büyüdüğü için Devrim'in babasını çok severdi. Onu baba gibi görürdü.

"Ne yapmalıyım?! Söyle! Yalnız kaldım artık."

Çağla içeriden gelen inleme sesine karşılık, "Gel çabuk, yanıma gel. Tanrım... Hadi gel, giyiniyorum."dedi.

Devrim üstüne montunu geçirip anahtarlarını aldı ve evden çıktı. Gözyaşlarını silip soğuk geceye yürüdü. Çağla'nın evine varana kadar kuru yanakları uyuşmuştu. Çağla apartmanın kapısında bekliyordu, ellerini yüzüne kapamıştı. Çağla'nın kolunu tuttu, Çağla onu görünce kollarını sıkıca ona doladı. Bir müddet sarılıp ağlaştılar. Çağla, şiş suratı ve ıslak yanaklarıyla Devrim'den daha perişan görünüyordu.

"Devrim,"dedi onun saçına dokunurken.

"Deniz bilmiyor bile."dedi, buruk bir sesle. Kolunu Çağla'nın beline doladı.

"Saat kaç?"

"Dörde geliyor."

Gece ne yapılırdı? Geceler uyumak içindi, seks içindi, sarhoş olmak içindi. Bu iki çocuk soğuk gecede nereye gider, ne yapardı? İkisi de bilmiyordu.

Beraber sarı sokak lambalarının altında yürüdüler sabah ezanına kadar. Çağla gecenin ayazında buz kesmişti. Titreyerek Devrim'in zayıf vücuduna ilişti. Devrim kolunu onun omzuna attı, sarı ışıkta turuncuya dönen saçlarını inceledi. Yanlarından geçen sokak köpeği Çağla'yı ürküttü.

"Devrim, Evren'e anlatacak mısın?" Fısıltısı boş sokakta yayıldı.

"Polise gidebilir. Söyleyemem."

"Anlat. Polise gidebilecek kadar deli değil. Bence bir müddet Evren'le kalman iyi olacak. Yalnızlık kötüdür."

"Tamam ya, fazla endişeleniyorsun. İyiyim ben."

"Arkadaşım hakkında endişelenebilirim değil mi?"

Devrim sessiz kaldı. Kimsenin kendisine acımasını istemiyordu. Hem babası teorik olarak ölmemişti, Bakugi-7'de yaşıyordu en son.

Çağla'yı evine bıraktı, aydınlanmaya başlayan sokakta elleri cebinde, yürümeye devam etti. Çağla apartmanın dördüncü katına çıktı, yavaşça anahtarı kapının kilidine soktu, kapı açılınca az bir boşluktan süzülüp içeriye girdi. Kapıyı yavaşça kapattı. Annesinin nefes alıp verişi gayet sakindi, uyuduğundan emin oldu. Montunu vestiyere asıp ses çıkarmadan odasına girdi, kapıyı kapattı. Üstündekilerle beraber yorganın içine girdi ve uyumaya çalıştı. Ama gözleri ağrıyordu, hem de düşünceleri onu bırakmamıştı.

Devrim'in anlatmadığı bir şey var. Gizli tuttuğu.

Ve bu gizli şey Çağla'yı oldukça rahatsız etmişti.